Ja jednak tego Nolana spokojnie w domu na komputerze obejrzę. Na głupsze rzeczy traciłem 2-3 godziny.
I jeszcze tak mi (na niewidziane) przyszło do głowy, że w gruncie rzeczy Nolan to może być swoista demaskacja hipokryzji tej postępowości, którą dziś się określa jako woke. Wrzucił do obsady Murzynkę i panią udającą pana i to ma być postęp? A co z takim często powtarzanym hasłem, że przede wszystkim chodzi o zrozumienie Innego i szacunek dla niego?
A przecież tutaj tym Innym jest właśnie
Homer, człowiek z dawnej i odmiennej kultury, którego jednak - jak wieść niesie - nie próbuje się zrozumieć na jego warunkach, w jego odmienności i szanując jego tożsamość,
ale "wie się lepiej", że tak naprawdę jego bohater ma PTSD (zespół stresu pourazowego), którego się dorobił wskutek okrutnej wojny (i własnego okrucieństwa).
Jest to coś w rodzaju sensu "psychoanalitycznego": kładzie się delikwenta (Homera) na kozetce i wyjaśnia mu się jego własne życie i myśli. Chociaż właśnie takie postępowanie woke deklaratywnie odrzuca jako arogancję białego człowieka, który cały świat przykrawa do swoich aktualnych wyobrażeń.
Przyszło mi to do głowy zaś, gdy przeczytałem o oburzeniu Greków na to, że Nolan mimo takiej pozorowanej różnorodności obsadowej podobno nie wziął do tego filmu ani jednego greckiego aktora. I że to taka właśnie różnorodność po amerykańsku - przez nich wymyślona i licząca się tylko z ich własnymi regułami. Czyli
stary tradycyjny amerykański imperializm kulturowy.